Arda Çelik Ben, Arda Çelik. Bizimkilerin deyişiyle, Rüzgâr. Timin söylemiydi bu. Sizlerin tanımıyla ise Uzman Çavuş Arda Çelik. Memleketi Konya olan. Bozkırın çocuğu Arda. Vatanına deli gibi sevdalı olan Arda. Milletine bolca sevgi besleyen Arda. Nişanlısı İrem'e deliler gibi âşık olan Arda. Ablasının biriciği olan Arda. Belki de daha nicesi olan Arda… Türkiye'min her toprağı ayrı güzeldi. Fakat Konya'm benim için farklıydı. Konya bana göre tarih kokan bir yerdi. Her bir sevd

"Biz, Vatan için kurşun sayanlarla; Vatanın geleceği için umut sayanların, kader defterine yazılmış yeminleriyiz." Mirza Bulut ‘Kerkük benim, demek ayrı gördüler Şu döşüme paslı hançer vurdular Sanki benim öz evime girdiler Oğlum gibi ağlayan vatan Kerkük Soysuz ite yurt mu oldun sen Kerkük? Bu nasıl özgürlük, sana hiç düşmez Garipleri kimse görmez, görüşmez Zalim değişir de, mazlum değişmez Ellerimde can çekişen can Kerkük O itlere yurt mu oldun sen Kerkük?’ Demiş, Ali Kınık

Araf Demir Bordo Bere… Kimi için bir renk, kimi için bir simge. Benim için ise, ömrümün her anına sinmiş bir çağrıydı. Çocukluk hayallerimi süsleyen bir kahramanlık nişanesi, gençliğimi yoğuran bir sevda ateşiydi. Evvela hayranlık, aşk ve gururdu benim için. Sonra, yılların omuzlarıma yüklediği her bir sorumlulukla, bu çağrışımlar bambaşka bir anlam kazandı. Anladım ki Bordo Bere, umuttu. Küçük yüreklerin bekleyişi, anaların gözyaşında demlenen dualar, düşmanın kâbusu, mazlum